LEŚNY MŁYN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Leśny Młyn, początek XX wieku
Dom Kuracyjny w Oliwie, 1908
Dom Kuracyjny, 1911

LEŚNY (Krzaczasty) MŁYN (Strauchmühle), Oliwa. Młyn na terenie należącym od 1186 do opactwa cystersów w Oliwie, wypuszczany w dzierżawę. Zwany też Młynem XXIII, jeden z dwóch w dobrach cystersów nad Potokiem Rynarzewskim (Młyn XXIV nie zachował się; młyny nad Potokiem Oliwskim i dopływami). Młyn działał dowodnie od końca XVI wieku jako kuźnica miedzi. W 1649 dzierżawił go Stephan Berenta, od 1664 należał do Märesiusa. Pod koniec XVII wieku przebudowany z polecenia cystersów na młyn zbożowy. Po 1750 nowy dzierżawca, Löbel, przebudował go na młyn prochowy, następnie ponownie pracował jako zbożowy. Po konfiskacie majątków cysterskich, 19 VII 1853 młyn zakupił od skarbu państwa Leopold Laemmer (13 II 1815 Malbork – 5 II 1874 Kolbudy) i w rok później, 27 VII 1854, odsprzedał go Gustawowi Grollowi za 8500 talarów, sam przejmując młyn w Kolbudach (jego syn, kupiec zbożowy Alfred, był zięciem Hugona Eugena Siegela).

Na początku XX wieku w sąsiedztwie młyna, z uwagi na specyficzny mikroklimat okolicy, zbudowano Dom Kuracyjny dla osób cierpiących na schorzenia górnych dróg oddechowych, a młyn przystosowano do produkcji prądu. Około 1911 uruchomiono tu ujęcie wody dla miasta (zwany także obecnie Strachowem), nie wymagające uzdatniania.

Od 1926 w granicach administracyjnych Gdańska. W 1943 przeniesiono tu (w obawie przed nalotami bombowymi) klinikę dziecięcą szpitala diakonis ewangelickich z Neugarten (ul. Nowe Ogrody). W marcu 1945 miejsce ciężkich walk. Po 1945 w Domu Kuracyjnym mieścił się internat Państwowego Pedagogium ( Wyższa Szkoła Pedagogiczna). W 1954 młyn, dworek młynarza i Dom Kuracyjny (100 ha) włączono w obręb Miejskiego Ogrodu Zoologicznego Wybrzeże. AK

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii