ŻUKOWSKI STANISŁAW, artysta plastyk

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Stanisław Żukowski, Panorama Miasta, 1945
Stanisław Żukowski, Kościół św. Bartłomieja, 1946
Stanisław Żukowski, Wnętrze kościoła Najświętszej Marii Panny, 1946
Stanisław Żukowski, Nad Motławą, 1948
Stanisław Żukowski, Gdańskie kamieniczki, 1963

STANISŁAW ŻUKOWSKI (20 III 1911 Kudronk, Wileńszczyzna – 13 IV 1983 Gdańsk), artysta plastyk. Brat malarki Władysławy (22 II 1908 Wilno – 1992 Wrocław), żony Bolesława Rogińskiego.

Sztuki plastyczne studiował na Wydziale Sztuk Pięknych uniwersytetu w Wilnie w pracowni grafiki profesora Jerzego Hoppena (1891–1969), edukację uzupełniał w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u profesora Edmunda Bartłomiejczyka (1895–1950). Tam też rozpoczął działalność artystyczną. We wrześniu 1939 walczył w stopniu podporucznika na froncie, następnie przebywał w niemieckim oflagu w Woldenbergu II C (Dobiegniew, Pomorze Zachodnie). Stworzył tam m.in. serię drzeworytów „Z życia w obozie jeńców” (1942).

Od 1945 w Gdańsku, referent w miejskim Wydziale Kultury. Zajmował się ratowaniem gdańskich zabytków (utworzył 11 lapidariów gromadzących odnalezione w gruzach rzeźby z gdańskich budynków), działał jako organizator życia plastycznego w mieście. Preferował tematykę gdańską (tworzył m.in. rysunki zniszczonego miasta) i marynistyczną. Wraz z innymi osiadłymi na Wybrzeżu wileńskim kolegami Bolesławem Rogińskim i Stanisławem Roliczem dokumentował w szkicach i rysunkach zniszczenia Gdańska; prace te pokazano 17 VII 1946 na pierwszej po II wojnie światowej wystawie plastycznej w Gdańsku: Zabytki Starego Gdańska w sali ówczesnego Teatru Miejskiego (później budynek Miejskiego Teatru „Miniatura”) przy al. Grunwaldzkiej 16.

W latach późniejszych niektóre rysunki i grafiki wykonał w formie obrazów olejnych. Jeden z nich, ukazujący zniszczenia Wielkiej Sieni Ratusza Głównego Miasta przy ul. Długiej, wisi obecnie właśnie w Wielkiej Sieni. Specjalizował się w pracach graficznych, był uczestnikiem wystaw gdańskich i ogólnopolskich, wystawiał w NRD, RFN, Czechosłowacji, Szwajcarii, Holandii, na Węgrzech, w Szwecji, ZSRR, Kanadzie. Laureat licznych nagród i wyróżnień. Za obozowe drzeworyty otrzymał wyróżnienie na I Ogólnopolskim Konkursie Ilustracji w Warszawie w 1947. Drzeworyty te wystawiane były także na Ogólnopolskiej Wystawie Grafiki, eksponowanej w latach 1947–1949 w różnych krajach europejskich, a także na wystawach indywidualnych w Gdańsku (1946, 1952), w Warszawie (1963) i w Lublinie (1966) oraz na wystawie pośmiertnej w Gdańsku w 1986. Po tej ostatniej wystawie 22 drzeworyty nabyło od rodziny gdańskie Muzeum Narodowe.

W latach 1960–1970 był pracownikiem Muzeum Zamkowego w Malborku i współorganizatorem odbywających się tam „Triennale Grafiki Krajów Nadbałtyckich”. W okresie 1971–1977 prowadził założoną z Romualdem Bukowskim Gdańską Doświadczalną Pracownię Graficzną "Oficyna" (ul. Piwna 27/29). Posiadał pracownię przy ul. Uphagena w Gdańsku–Wrzeszczu. W 1956 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w 1978 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym nr 5, Łostowickim. MrGl

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii