ROGIŃSKA JUSTYNA, pedagog, prezes Fundacji „Sprawni Inaczej”

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Błąd przy generowaniu miniatury Chyba brakuje pliku /home/fundacjagdansk/domains/fundacjagdanska.hostingsdc.pl/public_html/images/5/51/1_Fundacja_Sprawni_Inaczej.jpg
Podpisanie aktu założycielskiego Fundacji „Sprawni Inaczej”, od lewej: Wirginia Loebel, Michał Kochańczyk, Jan Krzysztof Bielecki, Krystyna Binkowska (notariusz), Jacek Merkel, Monika Lipińska, Jacek Kłys, Grażyna Baczyńska, Ewa Zawistowska, Halina Winiarska, Krystyna Wojtkiewicz, Jan Wasiuk, Katarzyna Materny, Andrzej Bieniada, Maciej Czajka, przy stole Justyna Rogińska, Joanna Trzaska, Danuta Wałęsa, 30 VI 1989
Błąd przy generowaniu miniatury Chyba brakuje pliku /home/fundacjagdansk/domains/fundacjagdanska.hostingsdc.pl/public_html/images/0/09/3_Justyna_Rogińska_.jpg
Wizyta Jose Feliciano w Fundacji „Sprawni Inaczej”, Justyna Rogińska w zielonej sukience, 1994
Błąd przy generowaniu miniatury Chyba brakuje pliku /home/fundacjagdansk/domains/fundacjagdanska.hostingsdc.pl/public_html/images/8/8b/Justyna_Rogińska_2014.jpg
25 rocznica podpisania aktu notarialnego fundacji „Sprawni Inaczej”, od lewej siedzą Danuta Wałęsa i Justyna Rogińska, 30 VI 2014
Błąd przy generowaniu miniatury Chyba brakuje pliku /home/fundacjagdansk/domains/fundacjagdanska.hostingsdc.pl/public_html/images/7/72/Justyna_Rogińska_2024.jpg
Justyna Rogińska, 2024


JUSTYNA ROGIŃSKA (ur. 5 X 1951 Gdańsk), pedagog, działaczka opozycyjna oświatowej „Solidarności”, prezes Fundacji „Sprawni Inaczej”. Córka artystów plastyków Bolesława i Władysławy z domu Żukowskiej. Siostra Łukasza oraz historyka sztuki i archeologa Małgorzaty Niemczyk (1943–2023).

W 1965 ukończyła Szkołę Podstawową nr 24 w Gdańsku-Wrzeszczu. W 1969 zdała maturę w II Liceum Ogólnokształcącym. Była drużynową Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP), uzyskała stopień podharcmistrza, organizowała obozy „Nieprzetarty szlak”. Od 1969 uczyła się w dwuletnim Studium Nauczycielskim w Radomiu (wykładowcą była znajoma rodziców z czasów wileńskich, malarka Halina Hermanowicz). Placówka specjalizowała się w przygotowaniu do pracy pedagogów, którzy w przyszłości mieli prowadzić zajęcia plastyczne i techniczne. W latach 1971–1972 odbyła roczną praktykę w szkole podstawowej w Dobieszynie (Kolonia Sielce, powiat białobrzeski). Od 1972 do 1976 studiowała dziennie, następnie zaocznie, w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Magisterium uzyskała w 1984 w Zakładzie Pedagogiki Specjalnej w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego.

W latach 1972–1976 zatrudniona była w Sanatorium Usprawnienia Leczniczego przy ul. Smoluchowskiego w Gdańsku jako wychowawca oraz nauczyciel w przyszpitalnej szkole. Prowadziła także nauczanie indywidualne. W 1977 pracowała jako pedagog w Szkole Podstawowej Specjalistycznego Zespół Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem przy ul. Polanki 119 (zob. Szkoła Podstawowa nr 10). Od 1978 do 1979 zatrudniona była Szkole Podstawowej przy Sanatorium Reumatologicznym w Sopocie, w latach 1979–1985 w Zbiorczej Szkole Gminnej w Szemudzie i w szkole podstawowej w Jeleńskiej Hucie.

Członkini NSZZ „Solidarność” (od września 1980 do maja 1990). 10 IX 1980 brała udział w zebraniu przedstawicieli pracowników oświaty w Zespole szkół Łączności, podczas którego apelowała o naprawę szkolnictwa specjalnego i została członkinią solidarnościowego zespołu pracującego nad poprawą systemu oświaty. Była współorganizatorką i uczestniczką strajku pracowników oświaty w budynku Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku od 7 do 17 listopada 1980. Należała do zespołu negocjacyjnego w rozmowach ze stroną rządową, reprezentowała szkolnictwo specjalne. 11 XI 1980 uczestniczyła w manifestacji strajkujących pod pomnikiem króla Jana III Sobieskiego na Targu Drzewnym, po przemówieniach m.in. Lecha Wałęsy i Dariusza Kobzdeja odczytała komunikat strajkujących nauczycieli.

Po podpisaniu porozumień zaangażowała się w pracę oświatowej „Solidarności” (z siedzibą przy ul. Osiek 12). Pracowała z zespołem nad opracowaniem szczegółów dotyczących wdrażania przyjętych ustaleń z uwzględnieniem szkolnictwa specjalnego. Głównymi postulatami były zmniejszenie liczebności klas o 1/3, przygotowanie odpowiednich podręczników, ustanowienie dodatku dla nauczycieli pracującymi z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych, zaprzestanie negatywnej selekcji do zawodu nauczyciela, zwiększenia nakładów na oświatę. Jednocześnie uczestniczyła w opracowaniu statusu specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego. Współredagowała pismo gdańskiej oświaty „Wiatr od Morza”, pisała artykuły do Biuletynu Informacyjnego pracowników oświaty, pełniła dyżury w biurze, współorganizowała konferencje w Warszawie, Gdańsku i Wejherowie.

Stan wojenny zastał ją w Saint-Étienne, podczas wizyty pięcioosobowej delegacji przybyłej na zaproszenie francuskiego związku zawodowego nauczycieli. Do Polski wróciła w styczniu 1982. Podczas przedłużającej się nieobecności w kraju, 18 XII 1981 została zwolniona z pracy w szkole w Jeleńskiej Hucie. Przez kilka miesięcy pozostawała bez zatrudnienia, przywrócona do pracy w czerwcu 1982.

W latach 1985–1990 pracowała w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Nowym Porcie. Prowadziła w nim rewalidację z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. W 1989, wraz z nauczycielami oraz rodzicami, zainicjowała działanie Fundacji „Sprawni Inaczej” na rzecz osób z niepełnosprawnościami i od początku pełni funkcje jej prezesa.

Żona Wiesława Predysa, artysty plastyka, następnie Krzysztofa Koszlagi, nauczyciela. Matka Szymona (ur. 1975), fotografa, Olgierda (ur. 1982), Marcina (ur. 1987), Filipa (ur. 1988) i Kamili (ur. 1990). MTO










Bibliografia:
Informacje Justyny Rogińskiej.
Listopad ’80. Rzecz o strajkach ludzi oświaty, służby zdrowia i kultury, red. Jan Hlebowicz, Gdańsk 2022.
Danuta Wałęsa, Marzenia i tajemnice, opracował Piotr Adamowicz, Warszawa 2011.
https://fsi.gda.pl/o-nas/.
https://ibedeker.pl/relacje/sobota-u-panstwa-uphagenow-goscie-potomkowie-wladyslawy-i-boleslawa-roginskich-mieszkancy-domu-przy-ulicy-zbyszka-z-bogdanca-7/.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii